در نگاشته های ابوعبدالله رودکی، قافله سالار ادبیات کلاسیک فارس و تاجیک ، یکی از سرآمدان ادبیات بشری که امروز از آن نمونه های کمی چون پاره الماس های درخشنده باقی مانده اند و از رنگینی و شکوه و ارزش بلند خود شهادت می دهند ،در این مجموعه گردآوری شده اند، انسان ، تصویر و توصیف و بزرگداشت آن مقام شایسته ای دارد...

رودکی معنی و مقصد اساسی زندگی انسان را پیش از همه از نیکی و نکوکاری عبارت میداند.

در عمر گذران که هر لحظه ان بی بازگشت است انسان باید از خود تنها یادگاری بی گزند نیکرایی ، نیکوگفتاری و نیکو کرداری بگذارد. شاعر همین مطلب انساندوستانه خویش را خیلی ساده و صمیمی بسبک سهل ممتنع بیان نموده است:

این جهان را نگر به چشم خرد      نه بدان چشم کاندر اونگری

همچو دریاست وز نکوکاری          کشتی ای ساز تا بدان گذری

رودکی مقام علم و دانش را در حیات انسان خیلی عالی میداند. او تاکید میکند که انسان بدانش احتیاج مبرم دارد و آن مشکل گشای همه گونه دشواری های حیات بوده همیشه رهنمای زندگی است.

ازین رو شاعر آموزش علم و دانش را هم یکی از شرط های اساسی کمالات انسان میداند و پیوسته آنرا ترغیب میکند . او دانش را از تمام گنج های عالم پرارزشتر میداند:

هیچ گنجی نیست از فرهنگ به

تا توانی رو تو و این گنج نه

ستایش عقل و خرد و علم و دانش نیز از موقع انساندوستی شاعر سر میزند ...

* آنچه آمد، تنها چند خط بود از ۲۳ برگ ،پیشگفتاری گهربار و پر بها از  پروفسور میرزا ملا احمداف در کتاب اندرزنامه رودکی