در سراسر تاجيکستان دهه آخر ماه سپتامبر روز رودکي تجليل گرديد.
در رابطه به این روز همايون در منطقههاي مختلف کشور محملهاي رودکيخاني جريان گرفتمد. در آکادمي علوم تاجيکستان کنفرانس علمي با همّت صدارت آکادمي و رایزني فرهنگي جمهوري اسلامي ایران در تاجيکستان داير شد، که در آن عالمان ادب پژوه، شاعران و نويسندگان شرکت ورزيده، شاهد سخنرانيهاي پربار راجع به احوال و آثار و ويژگيهاي اشعار رودکي گرديدند. در شهر خجند هم چند آزمونهاي رودکيخاني ميان طالب علمان و دانشجويان برگزار شد، که در آنها جوانان تاجيک مهارت خود را در حفظ و ازبر کردن اشعار استاد رودکي تجربه کردند.
پيام تبريکي ريس جمهوري تاجيکستان، بخشيده به روزي رودکي از طريق تمامي رسانهاي خبري کشور پخش گرديد.
توجه سامانیان بزبان پارسی
خاندان سامانی یکی از خاندانهای اصیل ایرانست که نسل آن ببهرام چوبین سردار مشهور ساسانی میرسید. شاهان این خاندان در احترام میهن و بزرگداشت مراسم ملی و احیاء سنن قدیم ایران و علی الخصوص در ترویج زبان پارسی حد اعلی کوشش را بکار میبردند و باین نظر در تشویق شاعران و نویسندگان و مترجمان نکته ای را فرو نمیگذاشتند...
شعر فارسی در قرن چهارم
اما از جهت شعر فارسی، قرن چهارم را باید یکی از بهترین دورههای ادبی زبان فارسی دانست. در نیمه دوم قرن سوم هجری یعنی در همان اوان که شعر عروضی پارسی نخستین مراحل حیات خود را میپیمود و چون کودکی نوخاسته افتان و خیزان پیش میرفت یکی از نوابغ بزرگ ادب فارسی یعنی ابو عبدالله جعفربن محمد رودکی سمرقندی(م.329) ولادت یافت، و تمام قسمت اول حیات خود را در این قرن گذراند و تربیت شد تا آنجا که شاعری فحل گردید و چون به آغاز قرن چهارم رسید مرتبتی یافت که بقول ابوالفضل بلعمی او را در عرب و عجم نظیری نبود. بیست و نه سال اول قرن چهارم دوره استحصال رودکی از زحماتی بود که در آغاز حیات خود یعنی اواخر قرن سوم کشیده بود. رودکی شعر فارسی را از حالت ابتدائی و ساده خود بیرون آورد، در انواع مضامین و اقسام مختلف شعر از قبیل قصیده، غزل، مثنوی، رباعی و ترانه وارد شد و از همه آنها پیروز بیرون آمد. بقولی که معقولتر و مقبولتر است نزدیک صد هزار بیت (صد دفتر) و بقولی دیگر که قبول آن دشوار مینماید یک میلیون و سیصد هزار بیت شعر از خود بیادگار گذاشت. کتاب کلیله و دمنه را بنظم فارسی درآورد، قصیدههای بزرگ ساخت، غزلهای لطیف که عنصری هم خود را در برابر آنها عاجز مییافت سرود. رودکی سخنی شیرین، کلامی لطیف و طبیعی و خالی از هرگونه اشکال دارد و اگر از کهنگی زبان و لهجه او که نسبت بما امری طبیعی و نتیجه گذشت ده قرن و نیم مدت است، بگذریم باید سخن او را بهمان اندازه ساده و سهل بدانیم که سخن فردوسی و سعدی را. بهر حال رودکی پدر شعر فارسی است و در این امر خلافی نتوان کرد و از همین جاست که شاعران بعد از وی او را A«استاد شاعرانA» و A«سلطان شاعرانA» لقب داده اند. از اشعار اوست:
زمانه پندی آزاد وار داد مرا زمانه چون نگری سر بسر همه پند است
بروز نیک کسان گفت تا تو غم نخوری بسا کسا که به روز تو آرزومند است
زمانه گفت مرا خصم خویش دار نگاه کرا زبان نه ببند است پای دربند است
تا جهان بود از سر آدم فراز کس نبود از راه دانش بینیاز
مردمان بخرد اندر هر زمان راز دانش را بهر گونه زبان
گرد کردند و گرامی داشتند تا بسنگ اندر همی بنگاشته
دانش اندر دل چراغ روشن است وز همه بد بر تن تو جوشن است
در همان سال که ستاره نبوغ رودکی از افق آسمان ادب فارسی افول میکرد درخشانترین ستاره شعر و هنر یعنی فردوسی پای در مطلع حیات نهاد (329 هجری) و چنانکه خواهیم دید با آغاز دوره شاعری این آزاد مرد شعر پارسی بکمال رسید:
تهنیت باید که در ملک سخن گر شکوفه فوت شد نوبر بزاد!
گزینش شده از:http://titanicdeck.blogsky.com/?Cat=21
باسپاس از دوستانی که به گونه ای برای نزدیکی و دوستی دو کشور کوشش می کنند
با نگاه به پيشينه تاريخي و فرهنگي دو کشور پارسی زبان- ایران و تاجیکستان -و نیاز به ايجاد دوستي، نزدیکی و آشنایی ژرف و بیشتر، میان مردم و دلبستگي به پیوندهای دوستانه ،در خور و شایسته و در راستای برپایی و ماندگاري اين گونه پیوندهای دوستانه و بهره مندي از آثار زندگی بخش آشتی و دوستي، انجمن دوستی ايران و تاجيکستان پایه گذاری مي گردد